Archiwum autora: mentor

Kapitan Nemo. Władca mórz

Od 16 marca br. (2020) od poniedziałku do piątku o godzinie 10.35 w Programie I Polskiego Radia nadawane jest słuchowisko z roku 1974 według powieści Juliusza Verne „20.000 mil podmorskiej żeglugi”.

Reżyseria: Jerzy Markuszewski.

Realizacja: Jerzy Jeżewski.

Obsada: Jan Matyjaszkewicz, Piotr Fronczewski, Igor Śmiałowski, Józef Nalberczak, Andrzej Szalawski.

Świetna kreacja Piotra Frączewskiego. Wielka szkoda, że nasze publiczne radio nie udostępnia podcastów tego słuchowiska.

 

Roberto Cossa „Bunia”

Przedstawienie z roku 1996 w reżyserii Henryka Rozena. Adaptacja Ewy Stockiej-Kalinowskiej, realizacja Jacek Kasperek.

Obsada:

Stanisława Celińska – Bunia

Emilian Kamiński – Chicho

Elżbieta Kijowska – Maria

Marek Obertyn – Carmelo

Antonina Girycz – Aniula

Magdalena Warzecha – Marta

Jerzy Kozłowski – Don Francisco

Opracowanie muzyczne: Małgorzata Małaszko

Jest to groteskowa opowieść o rodzinie włoskich emigrantów, których życie zdominowała ciesząca się nienasyconym apetytem nestorka rodu, czyli tytułowa Bunia – w tej roku znakomita Stanisława Celińska.

Stuletnia Bunia cieszy się, mimo podeszłego wieku, doskonałym zdrowiem fizycznym oraz wilczym apetytem. Apetyt starowinki rujnuje rodzinę, którą utrzymuje Carmelo, wnuk Buni. Carmelo ma na bazarze stragan z warzywami, ale zyski z niego nie wystarczają na skromną egzystencję sześcioosobowej rodziny, bo przy apetycie Buni wiele warzyw, zamiast do klientów, trafia na stół w domu Carmela. Carmelo ma żonę, Marię, która prowadzi dom przy pomocy ciotki męża, córki Buni – Anyuli i dwudziestoletnią córkę Martę. Marta rzekomo pracuje w aptece i oddaje swoje zarobki na utrzymanie domu. Tak naprawdę jednak sprzedaje perfumy, a kilka razy w tygodniu wychodzi wieczorem z domu pod pretekstem nocnych dyżurów. Bunia nie jest jedynym darmozjadem w domu; Carmelo utrzymuje także swojego brata, który jest „artystą” – twierdzi, że kompozytorem, choć nigdy nie skończył żadnego utworu. Chicho jest chorobliwie leniwy; zawód kompozytora to jedynie wymówka, dzięki której wykręca się od pracy, mimo że jego brat musi harować od świtu do nocy. Carmelo, a zwłaszcza Maria, znoszą to z rosnącym zniecierpliwieniem. Pozycję Chicha w domu Carmela umacnia ciotka – Chicho jest ulubieńcem Anyuli, nieświadomej, że siostrzeniec podlizuje się jej i manipuluje jej uczuciami. Anyula jest natomiast jedyną osobą, która kocha Bunię…

Vladimirs Kaijaks „Trzy opowieści o miłości”

Jest to historia miłości widziana w perspektywie natury, zmagania się z niemocą i koniecznością, ujęta w symboliczne obrazy podobne do słyszanego w lesie echa. Pełna niezwykłej atmosfery, tajemnicza, niepokojąca.
Vladimir Kaijaks przedstawił opowieść o miłości dwojga ludzi – Marietty i Indryka. W ich intymny świat wkracza trzecia osoba – Ans: obcy drwal, kierownik robót leśnych, w którym delikatna, pełna współczucia dla zwierząt Marietta stopniowo się zakochuje. Indryk to człowiek pozbawiony złudzeń, twardy („w naturze nie ma litości”), protekcjonalnie traktujący swoją – nieco naiwną, jak twierdzi – ukochaną. Paradoksalnie zostanie ofiarą własnych sądów; Marietta zakocha się w Ansie, odrzucając uczucia dawnego ukochanego.

Wydaje się, że niemoc jakiej doświadcza Indryk podcza próby zabicia tytułowego kruka przez jest symbolem walki z Ansem. Jest także metaforą sytuacji, w której się znalazł Indryk: z jednej strony chce zabić kruka (Ansa), by znowu być z ukochaną, z drugiej ludzi – traci tym samym szanse na odzyskanie miłości Marietty.

Przekład Wiesławy Karaczewskiej,
adaptacja Iwony Malinowskiej,
reżyseria Henryka Rozena.

Obsada: Piotr Fronczewski, Joanna Pacuła, Hanna Skarżanka, Mariusz Dmochowski, Waldemar Walisiak i inni.

(opracowanie Polskiego Radia)

Mario Vargas Llosa „Rozmowa w katedrze”

Przekład Zofii Wasitowej.
Adaptacja Bożeny Markowskiej.
Reżyseria Janusza Kukuły.

Obsada: Krzysztof Gosztyła, Zdzisław Tobiasz, Mirosława Dubrawska, Piotr Bajor i inni.

Adaptacja powieści wybitnego peruwiańskiego pisarza Mario Vargasa Llosy. Ta wielopłaszczyznowa i wielowątkowa powieść z sensacyjną intrygą daje obraz społeczeństwa peruwiańskiego i ukazuje mechanizmy władzy dyktatorskiej państwa latynoskiego. Ma jednak odniesienia nie tylko do krajów Ameryki Łacińskiej lecz i do innych systemów totalitarnych.

(opracowanie Polskiego Radia)

Sapkowski Andrzej „Wiedźmin”

Wiedźmin nie jest rębajłą pokroju Conana. To mistrz miecza i fachowiec czarostwa, strzegący moralnej i bilogicznej równowagi w cudownym świecie fantasy. Z woli Sapkowskiego w ów świat pełen potworów i bujnych charakterów, skomplikowanych intryg i eksplodujących namiętności wnosi Geralt nasze problemy, mitologie i nowoczesny punkt widzenia. Staje się więc widzem i bohaterem, oskarżonym i sędzi ą, kochankiem i błaznem, ofiarą i katem. Przewrotna literacka robota, łącząca walory moralitetu, postmodernistycznej zabawy dla intelektualistów i przygodowego czytadła dla każdego.

Powieść czyta znany telewizyjny lektor – Roch Siemianowski

Stanisław Lem „Solaris”

Stanisław Lem (ur. 1921) najwybitniejszy przedstawiciel polskiej science-fiction, zyskał rozgłos międzynarodowy jako eseista-futurolog.
„Solaris” (1961) to jedna z najważniejszych powieści nurtu. Główny jej problem dotyczy możliwości porozumienia różnych światów oraz granic ludzkiego poznania. Na planecie Solaris ląduje ekspedycja z Ziemi. Ludzie stają w obliczu zagadkowego bytu, jakim jest solaryjski ocean – galareta z plazmy, która okazuje się tworem myślącym.

Adaptacja powieści zrealizowana w Teatrze Polskiego Radia podzielona była na sześć dwudziestokilkuminutowych odcinków.

Irwin Shaw „Lucy Crown”

Przekład Marii Boduszyńskiej-Borowikowej.

Adaptacja Ewy Stockiej-Kalinowskiej.

Reżyseria Andrzeja Pruskiego.

Obsada: Zofia Kucówna, Marek Bargiełowski, Piotr Bajor, Monika Bezak i inni.

Długość: około 120 minut.

Tytułowa bohaterka jest wrażliwą i zdominowaną przez męża kobietą, dlatego też całe uczucie przelewa na syna. Aby osłabić emocjonalny związek matki z synem, Oliver Crown angażuje do opieki nad chłopcem studenta Jeffa.

(opracowanie Polskiego Radia)

Garcia y Robertson „Nie odchodź”

Janet zostaje zaskoczona przez niespodziewane wydarzenie. Widzi, jak młodą kobietę w dziwnym kostiumie i ze skrzydłami, prześladuje zarośnięty dzikus z ogromnym toporzyskiem. Okazuje się, że kobieta jest z innej epoki – z przyszłości. Jest archeologiem i bada ludy prymitywne, tyle że dociera do nich bezpośrednio. W jednym z takich miejsc została uprowadzona przez owego dzikusa, który wykorzystał jej umiejętności i podążył za nią w czasie. Tajemnicza nieznajoma prosi Janet o pomoc w dostaniu się na powrót do swojej epoki. Po drodze wstępują w zamierzchłe czasy, aby kupić kilku niewolników, ponieważ w epoce z której przybyła dziewczyna, przyrost naturalny jest tak mały, że zaczyna im brakować ludzi. Potem zabiera ją do swojej epoki, gdzie Janet, o dziwo, znajduje swoją mamę i rodzeństwo, z którymi rozstała się we wczesnym dzieciństwie. Czyżby jej rodzina również była kiedyś uprowadzona w charakterze niewolników?…

(opracował Rafał Para)