Archiwum autora: mentor

Zuzanna Bonda „Bombowe dziewczyny”

Czas trwania: 37’31”

Reżyseria: Anna Karasińska

Występują: Dorota Glac, Marta Jalowska, Adrianna Kornecka, Marta Wesołowska, Kamila Worobiej, Dobromir Dymecki

Muzyka: Izabela Smelczyńska

Dźwięk: Paweł Szaliński, Agnieszka Szczepańczyk

Producent: Stowarzyszenie Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ

Rok produkcji: 2018

Akcja słuchowiska rozgrywa się podczas przygotowywania uroczystości z okazji setnej rocznicy uzyskania przez Polski praw wyborczych.

„Chcemy uczcić to, co wywalczyliśmy sto lat temu.” „W 1918 byliśmy pionierkami równouprawnienia.” Piąte społeczeństwo na świecie.

W tle opowiedziana jest historia trzech pokoleń kobiet – od działaczek Organizacji Bojowej PPS, powstanki i poetki Krystyny Krahelskiej, która pozowała do pomnika powiślańskiej Syrenki Warszawskiej po współczesne kobiety, które przygotowują Uroczysty Zjazd z okazji 100 rocznicy uzyskania przez Polski praw wyborczych.

Mało kto wie, że nie tylko mężczyźni walczyli o niepodległość Polski. Robiły to również kobiety dokonując zamachów przeciwko zaborcom.

Jaroslav Hašek „Szczęśliwy dom”

Dobra komedia według opowiadania Jaroslava Haška.

Adela Tomsowa i jej mąż Jarek są młodym dobrze zapowiadającym się małżeństwem – wszystko w ich małżeństwie jest dobrze do czasu, gdy młoda małżonka zaczyna prenumerować czasopismo „Szczęśliwy dom” z praktycznymi poradami dotyczącymi szczęśliwego życia.

Młoda małżonka zaczyna gazetowe porady wcielać w życie, co dla nas zabawne – zabawne dla jej męża już nie jest.

Reżyseria: Andrzej Piszczatowski

Realizacja akustyczna: Maria Olszewska

Opracowanie muzyczne: Małgorzata Małaszko

Długość, czas trwania: 29 minut.

W rolach głównych wystąpili: Maria Peszek jako Adela Tomsowa i Grzegorz Małecki jako jej mąż – Jarek. Ponadto w przedstawieniu udział wzięli Agnieszka Matysiak jako redaktorka „Szczęśliwego Domu” oraz Antonina Girycz, Sławomir Holland, Maciej Szary, Zygmunt Sierakowski, Elżbieta Kijowska i Kazimierz Wysota.

Feliks Netz „Zegarek”

Słuchowisko, które swoją premierę miało 17 maja 2008.

Pozostałe daty emisji (mogą być niekompletne):

  • godzina 22.05 23 kwietnia 2010 roku,
  • godzina 19.00 7 lutego 2021 roku.

Reżyseria: Waldemar Modestowicz.

Realizacja akustyczna: Tomasz Perkowski.

Opracowanie muzyczne: Renata Baszun.

Obsada: Leon Charewicz (Wit), Mariusz Benoit (Podróżny), Stanisław Brudny (Portier), Joanna Jeżewska (Sekretarka), Aleksander Bednarz (Dyrektor), Dorota Landowska (Vera), Andrzej Blumenfeld (Autor), Sławomir Pacek (Głos).

Słuchowisko zdobyło drugą nagrodę w konkursie ogłoszonym w roku 2007 przez Program Drugi Polskiego Radia i Stowarzyszenie Autorów Zaiks.

Fabuła słuchowiska to opowieść o narodzinach sztuki słuchowiska jako odrębnej, samoistnej formy.

Akcja opowieści toczy się w latach 1929 – 1939. Bohaterem jest radiowiec, który wierzy, iż pewnego dnia pojawi się Wielki Poeta Radia, który za pomocą słowa i dźwięku potrafi wyrazić cały świat. I tekst takiego słuchowiska się pojawia – jest to „Zegarek” autorstwa Jerzego Szaniawskiego.

W tym czasie do władzy dochodzi Hitler, który to fakt zaważy na losie bohatera słuchowiska, gdyż jego żona jest Żydówką, ale także w szczególny sposób zaważy na dziejach Teatru Polskiego Radia.

 

Marek Hłasko „Wilk”

Adaptacja: Aleksandra Głogowska

Reżyseria: Aleksandra Głogowska

Realizacja akustyczna: Maciej Kubera

Opracowanie muzyczne: Aleksandra Głogowska

Obsada: Krzysztof Szczepaniak, Marian Opania, Andrzej Ferenc, Przemysław Bluszcz, Leon Charewicz, Zbigniew Konopka, Elżbieta Nagel, Zuzanna Saporznikow, Miłosz Konkel, Aleksander Kaźmierczak, Aleksander Sosiński, Konrad Szymański

Czas trwania: około 48 minut

Słuchowisko na podstawie debiutanckiej powieści Marka Hłaski „Wilk”.

„Wilk”, choć był debiutem literackim Marka Hłaski na publikację musiał czekać ponad sześćdziesiąt lat. Zaginiona powieść Hłaski została odnaleziona dopiero w 2015 roku. Na trzy maszynopisy we wrocławskim Ossolineum natknął się Radosław Młynarczyk, pracując nad swoją pracą dyplomową z polonistyki na Uniwersytecie Gdańskim. W 2015 roku „Wilka” wydało wydawnictwo ISKRY.

Młodociany bohater „Wilka”, Rysiek Lewandowski, marzy o lepszym życiu, niż mają jego rodzice i sąsiedzi. Życie na Marymoncie, w dwudziestoleciu międzywojennym, w dzielnicy biedoty, ludzi wykluczonych i bezrobotnych, którzy nie mając szans na znalezienie pracy, wchodzą na drogę przestępczą, nie jest marzeniem dorastającego chłopaka. Młody człowiek, zapatrzony w westerny, szuka dla siebie szlachetnego wzorca do naśladowania, marzy aby być jak Ken Maynard, szlachetny kowboj walczący z niesprawiedliwością, w ten sposób Rysiek chce zmienić otaczające go realia.  Śni o lepszym życiu, nie do końca wiedząc, czym to „lepsze życie” ma być i gdzie je znaleźć.

„Wilk” to też kronikarski zapis rozbudowującej się Warszawy,w powieści Hłaski pojawiają się opisy konkretnych ulic, niektóre z nich nie istnieją już na mapie miasta, co czyni z książki ciekawy materiał dla varsavianistów. Wąskie, nieutwardzone ulice tworzące górzysty labirynt bez wyjścia, koślawe, grożące zawaleniem domy, bezpańskie psy, ogromne szczury – to wszystko tworzy krajobraz najbliższej okolicy Ryśka Lewandowskiego.

W słuchowisku wykorzystano fragmenty ścieżki dźwiękowej filmu „Zbieg” autorstwa Włodzimierza Kotońskiego.

Opis słuchowiska pochodzi ze strony Polskiego Radia, jednak dziwna sprawa – po jego emisji znikł ze wszystkich stron, na których był:

Nie ma go na polskieradio.pl, nie ma na polskieradio24.pl. Ale w Internecie nic nie ginie.

Kapitan Nemo. Władca mórz

Od 16 marca br. (2020) od poniedziałku do piątku o godzinie 10.35 w Programie I Polskiego Radia nadawane jest słuchowisko z roku 1974 według powieści Juliusza Verne „20.000 mil podmorskiej żeglugi”.

Reżyseria: Jerzy Markuszewski.

Realizacja: Jerzy Jeżewski.

Obsada: Jan Matyjaszkewicz, Piotr Fronczewski, Igor Śmiałowski, Józef Nalberczak, Andrzej Szalawski.

Świetna kreacja Piotra Frączewskiego. Wielka szkoda, że nasze publiczne radio nie udostępnia podcastów tego słuchowiska.

 

Roberto Cossa „Bunia”

Przedstawienie z roku 1996 w reżyserii Henryka Rozena. Adaptacja Ewy Stockiej-Kalinowskiej, realizacja Jacek Kasperek.

Obsada:

Stanisława Celińska – Bunia

Emilian Kamiński – Chicho

Elżbieta Kijowska – Maria

Marek Obertyn – Carmelo

Antonina Girycz – Aniula

Magdalena Warzecha – Marta

Jerzy Kozłowski – Don Francisco

Opracowanie muzyczne: Małgorzata Małaszko

Jest to groteskowa opowieść o rodzinie włoskich emigrantów, których życie zdominowała ciesząca się nienasyconym apetytem nestorka rodu, czyli tytułowa Bunia – w tej roku znakomita Stanisława Celińska.

Stuletnia Bunia cieszy się, mimo podeszłego wieku, doskonałym zdrowiem fizycznym oraz wilczym apetytem. Apetyt starowinki rujnuje rodzinę, którą utrzymuje Carmelo, wnuk Buni. Carmelo ma na bazarze stragan z warzywami, ale zyski z niego nie wystarczają na skromną egzystencję sześcioosobowej rodziny, bo przy apetycie Buni wiele warzyw, zamiast do klientów, trafia na stół w domu Carmela. Carmelo ma żonę, Marię, która prowadzi dom przy pomocy ciotki męża, córki Buni – Anyuli i dwudziestoletnią córkę Martę. Marta rzekomo pracuje w aptece i oddaje swoje zarobki na utrzymanie domu.

Tak naprawdę jednak sprzedaje perfumy, a kilka razy w tygodniu wychodzi wieczorem z domu pod pretekstem nocnych dyżurów. Bunia nie jest jedynym darmozjadem w domu; Carmelo utrzymuje także swojego brata, który jest „artystą” – twierdzi, że kompozytorem, choć nigdy nie skończył żadnego utworu. Chicho jest chorobliwie leniwy; zawód kompozytora to jedynie wymówka, dzięki której wykręca się od pracy, mimo że jego brat musi harować od świtu do nocy. Carmelo, a zwłaszcza Maria, znoszą to z rosnącym zniecierpliwieniem. Pozycję Chicha w domu Carmela umacnia ciotka – Chicho jest ulubieńcem Anyuli, nieświadomej, że siostrzeniec podlizuje się jej i manipuluje jej uczuciami. Anyula jest natomiast jedyną osobą, która kocha Bunię…

Vladimirs Kaijaks „Trzy opowieści o miłości”

Jest to historia miłości widziana w perspektywie natury, zmagania się z niemocą i koniecznością, ujęta w symboliczne obrazy podobne do słyszanego w lesie echa. Pełna niezwykłej atmosfery, tajemnicza, niepokojąca.

Vladimir Kaijaks przedstawił opowieść o miłości dwojga ludzi – Marietty i Indryka. W ich intymny świat wkracza trzecia osoba – Ans: obcy drwal, kierownik robót leśnych, w którym delikatna, pełna współczucia dla zwierząt Marietta stopniowo się zakochuje. Indryk to człowiek pozbawiony złudzeń, twardy („w naturze nie ma litości”), protekcjonalnie traktujący swoją – nieco naiwną, jak twierdzi – ukochaną. Paradoksalnie zostanie ofiarą własnych sądów; Marietta zakocha się w Ansie, odrzucając uczucia dawnego ukochanego.

Wydaje się, że niemoc jakiej doświadcza Indryk podcza próby zabicia tytułowego kruka przez jest symbolem walki z Ansem. Jest także metaforą sytuacji, w której się znalazł Indryk: z jednej strony chce zabić kruka (Ansa), by znowu być z ukochaną, z drugiej ludzi – traci tym samym szanse na odzyskanie miłości Marietty.

Przekład Wiesławy Karaczewskiej,
adaptacja Iwony Malinowskiej,
reżyseria Henryka Rozena.

Obsada: Piotr Fronczewski, Joanna Pacuła, Hanna Skarżanka, Mariusz Dmochowski, Waldemar Walisiak i inni.

(opracowanie Polskiego Radia)

Molier „Don Juan”

Przekład Tadeusza Boya – Żeleńskiego.

Adaptacja i reżyseria Marka Obertyna.

Muzyka Jerzego Satanowskiego.

Obsada: Piotr Fronczewski, Marian Opania i in.

Adaptacja arcydzieła – Don Juana. Podniosła, ironiczna, irytująca postać tego dżentelmena zostaje zapisana w pamięci niezatartym śladem. Bez tej figury obraz XVII wieku byłby niekompletny! Ale Molière miał więcej niż cel czysto artystyczny. Miał na sercu sprawę Tartuffe; skorzystałby z okazji i wypuścił kilka zatrutych strzał w znienawidzoną pruderię. Dlatego temu przestępcy nakazuje się „nawrócić”. Co więcej, to świętokradztwo don Juana jest logicznym końcem tego życia. Poszukiwany za morderstwo i jeden psikus za to, zadłużony, przeklęty przez ojca, tutaj znajdzie sposób, by wszystko pogodzić. Pod maską pobożności zapewni bezkarność, stanie się nietykalny: ktokolwiek powie mu złe słowo, cała klika zaatakuje go, że „obraża religię”. Będzie mógł od razu dać upust wszystkim swoim złym instynktom: zaspokoić swój cynizm, chłodny pas czynienia zła i intelektualną rozpustę. Połączenie tych dwóch plag stulecia: moralnego upadku i religijnej hipokryzji u jednej osoby opiera się na większym rozmachu geniuszu Moliera.

Mario Vargas Llosa „Rozmowa w katedrze”

Przekład Zofii Wasitowej.
Adaptacja Bożeny Markowskiej.
Reżyseria Janusza Kukuły.

Obsada: Krzysztof Gosztyła, Zdzisław Tobiasz, Mirosława Dubrawska, Piotr Bajor i inni.

Adaptacja powieści wybitnego peruwiańskiego pisarza Mario Vargasa Llosy. Ta wielopłaszczyznowa i wielowątkowa powieść z sensacyjną intrygą daje obraz społeczeństwa peruwiańskiego i ukazuje mechanizmy władzy dyktatorskiej państwa latynoskiego. Ma jednak odniesienia nie tylko do krajów Ameryki Łacińskiej lecz i do innych systemów totalitarnych.

(opracowanie Polskiego Radia)

Sapkowski Andrzej „Wiedźmin”

Wiedźmin nie jest rębajłą pokroju Conana. To mistrz miecza i fachowiec czarostwa, strzegący moralnej i bilogicznej równowagi w cudownym świecie fantasy. Z woli Sapkowskiego w ów świat pełen potworów i bujnych charakterów, skomplikowanych intryg i eksplodujących namiętności wnosi Geralt nasze problemy, mitologie i nowoczesny punkt widzenia. Staje się więc widzem i bohaterem, oskarżonym i sędzi ą, kochankiem i błaznem, ofiarą i katem. Przewrotna literacka robota, łącząca walory moralitetu, postmodernistycznej zabawy dla intelektualistów i przygodowego czytadła dla każdego.

Powieść czyta znany telewizyjny lektor – Roch Siemianowski