Archiwum autora: mentor

Raymond Chandler „Czysta robota”

Dodaj komentarz

Czysta robota

Utwór: Czysta robota

Autor: Raymond Chandler

Premiera: 21 sierpnia 1993 Teatr Polskiego Radia

Przekład: Robert Ginalski

Adaptacja: Bożena Helbrecht

Reżyseria: Jan Warenycia

Realizacja akustyczna: Ewa Szałkowska

Czas trwania: 35’06″

Obsada

Michał Pawlicki

Ewa Kania

Adam Bauman

Marek Frąckowiak

Andrzej Tomecki

Marek Obertyn

Renata Pękul

Arkadiusz Bazak

Jan Prochyra

Tomasz Zaliwski

Fabuła

Słuchowisko rozpoczyna się od wizyty prywatnego detektywa, Dalmasa, u swojego mocodawcy. Dalmas bez owijania w bawełnę informuje swojego rozmówcę, że zamierza zrezygnować z prowadzonej sprawy, która dotyczy szantażu wymierzonego w potężną wytwórnię filmową Eclipse Films. Detektyw jest zniesmaczony faktem, że całe śledztwo utknęło w martwym punkcie, a jego szefom zależy jedynie na zatuszowaniu afery i uniknięciu skandalu za wszelką cenę. Główny bohater odmawia bycia pionkiem w brudnej grze, odrzuca propozycję przyjęcia dziesięciu tysięcy dolarów za milczenie i decyduje się opuścić gabinet, nie zważając na ostrzeżenia.

Niedługo potem akcja nabiera dramatycznego tempa, gdy Dalmas angażuje się w sprawę morderstwa niejakiego Dereka Waldena. Walden, stosunkowo bogaty mężczyzna borykający się z problemem alkoholowym, został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu. Detektyw dowiaduje się od kapitana policji, że zbrodni dokonano nad ranem, a ofiara zginęła od strzału z pistoletu. Sprawa od samego początku wydaje się być powiązana z szantażystami, którzy od dłuższego czasu dręczyli Waldena, posiadając kompromitujące materiały.

Kluczowym dowodem w policyjnym śledztwie staje się znaleziona na miejscu zbrodni broń, w której ktoś celowo opiłował numery seryjne, aby utrudnić identyfikację. Dalmas podejmuje własne dochodzenie i spotyka się z kobietami zamieszanymi w życie Waldena, próbując ustalić prawdziwe motywy zbrodni i odnaleźć ukryte powiązania. Szybko wychodzi na jaw, że zamordowany posiadał wielu wrogów, a jego nagła śmierć mogła być na rękę różnym osobom z lokalnego półświatka. Detektyw odkrywa ślady prowadzące do człowieka o nazwisku Barwond, uświadamiając sobie, że szantaż był jedynie wierzchołkiem góry lodowej.

Nieustępliwość i dociekliwość Dalmasa szybko sprowadzają na niego poważne kłopoty. Detektyw zostaje skonfrontowany przez miejscowych gangsterów, w tym groźnego Riccio, którzy próbują go zastraszyć i brutalnie zmusić do porzucenia prowadzonego śledztwa. Dalmas, zachowując typowy dla siebie cynizm i twardy charakter, nie daje się łatwo złamać i otwarcie drwi z przestępców. Zdaje sobie jednak sprawę, że znalazł się w samym środku niebezpiecznej wojny gangów, a stawka w tej grze właśnie drastycznie wzrosła.

Sytuacja staje się niezwykle krytyczna, gdy główny bohater wpada w ręce dwóch profesjonalnych, zamiejscowych morderców wynajętych do jego likwidacji. Bandyci, uzbrojeni w broń maszynową ukrytą w pokrowcu, uprowadzają detektywa i wywożą go samochodem w ustronne miejsce. W trakcie dramatycznej jazdy Dalmas wykazuje się niezwykłym sprytem i refleksem – w odpowiednim momencie chwyta za kierownicę i celowo doprowadza do groźnego wypadku na skrzyżowaniu, zderzając się z taksówką. Dzięki temu brawurowemu manewrowi porywacze zostają obezwładnieni na miejscu i natychmiast trafiają w ręce policji.

Finał słuchowiska to spotkanie Dalmasa z kapitanem policji, podczas którego detektyw w błyskotliwy sposób wyjaśnia całą skomplikowaną intrygę. Dalmas udowadnia, że to nie wynajęci zabójcy ani szantażyści pociągnęli za spust w mieszkaniu Waldena. Prawdziwym mordercą okazała się osoba z bliskiego otoczenia ofiary, która z premedytacją wykorzystała sytuację z szantażem jako idealną przykrywkę, podrzucając broń należącą do przestępców, by zrzucić na nich całą winę. Kapitan policji przyjmuje to wyjaśnienie, a brutalna i zawiła sprawa zostaje ostatecznie podsumowana przez niego jako tytułowa „czysta robota”.

5/5 - (1 vote)

Earl Derr Biggers „Charlie Chan prowadzi śledztwo”

Dodaj komentarz

Charlie Chan prowadzi śledztwo

Utwór: Charlie Chan prowadzi śledztwo

Autor: Earl Derr Biggers

Premiera: 26 października 1985 Teatr Polskiego Radia

Przekład: Marek Zakrzewski

Adaptacja: Iwona Smolka

Reżyseria: Jan Warenycia

Realizacja akustyczna: Wojciech Truszczyński

Emisje w cyklu: (wakacyjny cykl) Kryminały – Romanse – Horrory [w innym terminie niż premiera]

Czas trwania: 31’35″

Obsada

Mecenas Tayt: Ryszard Barycz

Marph Kenway: Krzysztof Gosztyła

Pamela Potter: Ewa Kania

Inspektor Hayley: Stefan Knothe

Ross: Tomasz Marzecki

Inspektor Duff: Marek Obertyn

Roland Kim: Tadeusz Włudarski

Charlie Chan: Wojciech Zagórski

Fabuła

Akcja słuchowiska rozpoczyna się w Londynie, gdzie w ekskluzywnym hotelu Broome dochodzi do zuchwałego morderstwa amerykańskiego turysty, pana Drake’a z Detroit. Śledztwo w tej sprawie przejmuje inspektor Duff ze Scotland Yardu, współpracujący z inspektorem Haleyem. Szybko okazuje się, że motywem zbrodni na pewno nie był rabunek, ponieważ przy ofierze – uduszonej w nocy za pomocą łańcuszka od zegarka – znaleziono nienaruszone czeki podróżne oraz dużą gotówkę w wysokości ponad trzech tysięcy funtów. Zmarły podróżował ze swoją wnuczką, Pamelą Potter, w ramach zorganizowanej wycieczki dookoła świata, której przewodnikiem jest doktor Lofton.

W toku dochodzenia wychodzą na jaw pierwsze, zagadkowe poszlaki. Okazuje się, że z pokoju Drake’a zginął ważny list, a w pobliżu miejsca zbrodni morderca porzucił niezwykle dziwny rekwizyt – mały woreczek wypełniony zwykłymi kamykami. Inspektor Duff rozpoczyna przesłuchania bardzo zróżnicowanych i ekscentrycznych uczestników wycieczki, starając się wyłonić podejrzanego. Wśród podróżnych znajduje się cierpiący na bezsenność Ronald Keane, który feralnej nocy błąkał się po korytarzu, bardzo nerwowy Walter Honywood, który jest w trakcie rozwodu, a także pochodzący z Chicago gangster Minchin oraz tajemniczy Ross. Atmosfera w grupie gęstnieje, gdyż staje się jasne, że bezwzględny morderca znajduje się wśród nich.

Zgodnie z planem wycieczki, turyści udają się w dalszą drogę do Francji, jednak zagrożenie nie mija. W Nicei dochodzi do kolejnej tragedii – w hotelowym parku zostaje znaleziony zastrzelony Walter Honywood. Chociaż lokalna policja wstępnie skłania się ku tezie o samobójstwie, inspektor Duff, który nieustępliwie podąża śladem wycieczki, jest przekonany, że to kolejne morderstwo. Teorię tę potwierdza fakt, że pokój Honywooda został skrupulatnie przeszukany, co dowodzi, że zbrodniarz wciąż desperacko szuka czegoś w bagażach uczestników wyprawy.

Podróżnicy docierają w końcu aż do Honolulu, gdzie sprawy przybierają nagły i bardzo dramatyczny obrót. Śledzący mordercę inspektor Duff wpada w pułapkę i zostaje niespodziewanie postrzelony przez nieznanego napastnika. Ponieważ ciężko ranny detektyw ze Scotland Yardu nie może samodzielnie kontynuować dochodzenia, w sprawę musi zaangażować się jego stary przyjaciel – genialny miejscowy detektyw, Charlie Chan. Z radością i wrodzoną sobie skromnością przejmuje on stery śledztwa, obiecując ująć zbrodniarza i pomóc swojemu koledze po fachu.

Charlie Chan, wykorzystując swój niezwykły zmysł dedukcji i cierpliwość, gromadzi pozostałych uczestników morderczej wycieczki na decydującą konfrontację. Detektyw w mistrzowski sposób łączy wszystkie, pozornie niepasujące do siebie poszlaki: zaginione listy, podejrzane zachowania konkretnych osób oraz tajemniczy woreczek ze zwykłymi kamieniami, który morderca celowo zostawił przy pierwszej ofierze. Chan błyskotliwie odkrywa, że klucz do rozwiązania tej makabrycznej zagadki nie leży wcale w teraźniejszości, lecz w mrocznej przeszłości i wydarzeniach, które miały miejsce wiele lat temu w Afryce Południowej.

W pełnym napięcia finale Charlie Chan demaskuje prawdziwego sprawcę morderstw, którym okazuje się być Ross. Detektyw ujawnia jego prawdziwe motywy: w przeszłości w Afryce Południowej to właśnie Honywood ukradł Rossowi cenne brylanty oraz odebrał mu ukochaną kobietę, Sybil Conway, która następnie również została zamordowana. Ross dołączył do wycieczki, aby dokonać krwawej zemsty. Zabił Drake’a, ponieważ ten znał jego tajemnicę i mógł go rozpoznać, a następnie zlikwidował Honywooda, by wyrównać dawne, bolesne rachunki. Woreczek ze zwykłymi kamykami pozostawiony przy pierwszej ofierze był ironicznym i symbolicznym podpisem mordercy, nawiązującym do skradzionych diamentów. Zdemaskowany Ross zostaje aresztowany, a pełna trupów podróż wreszcie znajduje swój finał.

5/5 - (1 vote)

Robert Brutter „Parszywy dublet”

Dodaj komentarz

Parszywy dublet

Utwór: Parszywy dublet

Autor: Robert Brutter (pod tym pseudonimem kryje się Andrzej Grembowicz)

Reżyseria: Jan Warenycia

Premiera: 7 sierpnia 1993

Inne emisje: 2002-08-30

Seria: Teatrzyk Zielone Oko

Czas trwania: 32’25″

Obsada

Marek Frąckowiak (Józef Kubiak)

Krzysztof Kołbasiuk (Marek Kossot, właściciel mieszkania)

Jan Prochyra (Garnecki)

Marek Obertyn (Larry)

Andrzej Tomecki (Strup)

Krzysztof Gosztyła (przyjaciel Kossota)

Joanna Jędryka (Agnieszka Jasień)

Ryszard Dreger (posłaniec z samochodem od Kossota)

Adam Bauman

Kazimierz Mazur

Cezary Nowak

Marek Robaczewski

Fabuła

Akcja rozpoczyna się od wizyty nieznanego mężczyzny w mieszkaniu pewnego dziennikarza. Ku jego zaskoczeniu, nie zastaje tam właściciela, ale zupełnie inną osobę, która podaje się za Kosota. Tajemniczy rozmówca okazuje zniecierpliwienie i oznajmia rzekomemu Kosotowi, że właściciel mieszkania, pan Kubiak, nie miał być obecny o tej porze, a jego samego nie obchodzi kim jest rozmówca, żądając opuszczenia mieszkania. Po krótkiej wymianie zdań i oburzeniu intruza, Kosot brutalnie dusi go, udowadniając w bezwzględny sposób swoje panowanie nad sytuacją. Co więcej, w trakcie rozmowy okazuje się, że Kosot z kimś współpracuje, ponieważ pojawiają się wskazówki o istnieniu wspólnika ukrytego w szafie. Jak się niedługo okazuje, była to lalka naturalnych rozmiarów.

Jak dowiadujemy się w kolejnych minutach, Kosot nie tylko morduje w obcym mieszkaniu, ale także zastrasza właścicielkę innej posesji. Informuje ją bez ogródek, że zajął jej przestrzeń by na bieżąco obserwować sąsiedni budynek – dom, w którym mieszka Struup i w którym znajdują się należące do niego pieniądze, które zamierza przejąć. Kosot nie kryje swoich zamiarów, mówiąc gospodyni, że zabrał jej telefon i grożąc zastrzeleniem. Prowadząc tę swobodną rozmowę, informuje kobietę o wizycie kuriera, który właśnie przyjechał pod dom Struupa. Z zaskoczeniem relacjonuje, że ten przywiózł do willi wózek inwalidzki z niepełnosprawną, starszą kobietą, i że „za wózkiem wnosi się neseser wielkości szafy na akta”.

Sytuacja ulega diametralnej zmianie, gdy niespodziewanie w mieszkaniu, w którym ukrywa się Kosot zjawia się Lary – ten sam, którego znamy z poprzedniej opowieści. Otwarcie kpi z planu Kosota i z jego wspólników twierdząc, że ten wynajął najsłabszą ekipę w mieście. Wytyka mu również, że z lalkami to on sobie może „strzelać do celu”, a nie organizować napady na mafiosów. Oburzony tą zniewagą Kosot stanowczo zaprzecza tym słowom, ale Lary lekceważąco rzuca tylko obietnicą pomocy. Wypatrując momentu, gdy „ciężarówka z hajsem podjedzie”, Lary daje sygnał do działania w niekonwencjonalny sposób. Strzelając z rakietnicy dymnej wprost do mieszkania, w którym znajduje się poszukiwany majątek mafii, daje szansę swoim kompanom z poprzedniej misji – m.in. Fudze czy rzucającemu granatem Zyzie na włamanie się z dachu prosto do wnętrza budynku.

Napad z zaskoczenia przynosi spodziewane rezultaty. Po wejściu „na górę”, bohaterowie błyskawicznie odkrywają, gdzie schowana jest gotówka, a uciekają z obładowanymi „hajsem” torbami. Jak się okazuje całą akcję zaplanował, a jakże, Lary, co w świetle jego poprzednich rozmów z Kosotem staje się całkiem zrozumiałe. Oburzony i ograbiony Kosot po akcji głośno rzuca oszczerstwa, ale po uspokojeniu ostatecznie docenia spryt przeciwnika i dzieli się zyskiem z całą „zgraną paką”, odkładając odpowiednią „dolę” na fundusz dla Maxa, o którym dowiedzieliśmy się ze streszczenia z poprzedniego słuchowiska.

To jednak nie kończy całej akcji. Lary dzwoni do samego Szefa policji i ujawnia, gdzie znajdują się przestępcy z konkurencyjnej szajki narkotykowej, po czym wyznaje, że on sam zajmie się tym miejscem. Zaskoczony Szef ostrzega Larrego przed zbyt pochopnym zachowaniem. Nie pomaga to jednak naszemu bohaterowi. Cała akcja nie idzie w stu procentach pomyślnie. W wyniku porachunków mafijnych trup ściele się gęsto, w co jest zamieszanych wielu rzezimieszków z całej polski. Lary udaje się do agencji detektywistycznej i rozmawia z Agnieszką, młodą pracownicą tej placówki. Pyta ją, czy nie zaobserwowała kogoś podejrzanego w biurze. Ta stanowczo zaprzecza.

Mimo zapewnień dziewczyny okazuje się jednak, że do biura zakrada się jakiś człowiek. Wkrótce potem Lary znajduje paczkę, o której wspomina Agnieszce. Wręcza jej ją z okazji 50-tej rocznicy powstania agencji detektywistycznej. Na koniec dziękuje swojej asystentce za wszystko i wychodzi z biura. Agnieszka uśmiecha się lekko słysząc to, co mówi jej szef, i otwiera paczkę od niego. Widzi w niej nowy kluczyk samochodowy wraz z małym notesem. Od teraz jest współwłaścicielką całego majątku po nieżyjącym „Struupie”. Jak z tego wynika opłaca się współpracować z dobrym gangiem i pomagać mu we wszystkim, co może przynieść choć minimalny, ale jednak pewny zysk.

Głosuj na to słuchowisko

Robert Brutter „Nie opłaca się bić Maxa”

Dodaj komentarz

Nie opłaca się bić Maxa

Utwór: Nie opłaca się bić Maxa

Autor: Robert Brutter (pod tym pseudonimem kryje się Andrzej Grembowicz)

Premiera: 18 września 1993

Inne emisje: 2002-09-13

Seria: Teatrzyk Zielone Oko

Czas trwania: 27’05″

Obsada

Cezary Morawski (Max)

Joanna Jędryka (Anka/ siostra Maxa)

Marek Frąckowiak (policjant)

Piotr Polk (Kox)

Krzysztof Gosztyła (Marek Kosot)

Robert Tondera (Fuga)

Piotr Bajor (Larry)

Krzysztof Kumor (redaktor Larukowski)

Tadeusz Borowski (Nowak)

Jacek Jarzyna

Piotr Kozłowski

Cezary Nowak

Fabuła

Opowieść rozpoczyna się od tajemniczej wiadomości. Lary, posługujący się dość mrocznym językiem, dzwoni do Wandy i informuje ją o tym, by powstrzymała się od jakichkolwiek działań i zostawiła „wszystko” jemu. Szybko dowiadujemy się, z czym związana jest owa groźba. Trzy minuty później Lary w brutalny sposób zastrasza ulicznego handlarza narkotyków, aby zdobyć informacje na temat „rudego”, od którego diler kupuje „towar”. Po groźbie śmierci diler ujawnia cenne informacje.

Jak się okazuje, Lary poszukuje człowieka, który pobił Maxa. Informacje, które uzyskał Lary prowadzą go wprost do mieszkania, wynajętego przez młodego człowieka znanego jako Koks. Koks jednak okazuje się tylko płotką w wielkiej przestępczej działalności, w którą zaangażowany jest niejaki Nowak – mężczyzna zarządzający produkcją i dystrybucją narkotyków, oraz odpowiedzialny za pobicie Maxa, który najwyraźniej wtrącał się w ich sprawy.

Aby wymierzyć sprawiedliwość, Lary obmyśla bardzo misterny i równie niebezpieczny plan zemsty. Odwiedza Koksa w jego mieszkaniu i przekonuje go, że musi z nim współpracować. Lary oferuje mu nie lada układ – ma udawać, że porywają dziewczynę, na której Koksowi zależy i że w ten sposób zmuszają go do milczenia. Jednak w zamian za to Koks będzie musiał zdradzić wszystko, co wie o Nowaku i jego działalności, i współpracować w przygotowaniach do ataku na fabrykę narkotyków.

Koks, choć z początku nieufny, zmuszony okolicznościami decyduje się pomóc, widząc w układzie szansę na ucieczkę z miasta i uniknięcie kłopotów z nieobliczalnym Larym. Sytuacja jednak gwałtownie się komplikuje. Zanim Lary i jego ludzie, Fuga, Mały i Zyzo, zdążą zrealizować plan w fabryce, Nowak i jego ludzie pierwsi zjawiają się pod domem Koksa. Mężczyźni porywają go.

Lary nie traci rezonu. Postanawia, że zaatakują dom, w którym Nowak i jego wspólnicy produkują narkotyki, co w jego opinii będzie „doskonałym alibi” dla ratowania Koksa, którego muszą uchronić od śmierci. W brawurowej akcji Lary i jego kompani niszczą narkotykową fabrykę zwaną „Szklanym domem”. Uwalniają Koksa, zastraszają Nowaka i odzyskują utracone pieniądze. Finał słuchowiska kończy się podsumowaniem zysków z tej niebezpiecznej eskapady i podjęciem decyzji o wsparciu Maxa w opłaceniu najlepszych szwajcarskich lekarzy. Opowieść staje się hołdem dla przyjaźni w mrocznym świecie przestępczym, podkreślając brutalną sprawiedliwość, jaka może nadejść z najmniej spodziewanej strony.

5/5 - (1 vote)

Donald Olson „Chloroform i pocałunki”

Dodaj komentarz

Chloroform i pocałunki

Utwór: Chloroform i pocałunki

Autor: Donald Olson

Przekład: Ewa Szumańska

Adaptacja: Halina Krzyżąnowska

Reżyseria: Marek Kulesza

Premiera: 28 listopada 1981

Inne emisje: 2002-05-03

Seria: Teatrzyk Zielone Oko

Czas trwania: 25’22″

Obsada

Kazimierz Kaczor (pan Dicken)

Krystyna Królówna (panna Bridella Lampkin)

Anna Seniuk (Jane Harmon)

Tomasz Marzecki (Jungouist)

Halina Jezierska (głos)

Fabuła

Akcja słuchowiska rozpoczyna się od rozmowy, w której pan Dicken zatrudnia pielęgniarkę Birdellę Lampkin do opieki nad swoją zamożną żoną, Jane. Mężczyzna przedstawia sprawę jako bardzo trudną i delikatną. Z jego relacji wynika, że jego żona rzekomo jest niezrównoważona psychicznie. Dodatkowo pan Dicken informuje, że Jane niedawno przebywała w klinice psychiatrycznej, a teraz z uwagi na jej pogarszający się stan zdrowia ma zostać poddana terapii w domu. Mąż ostrzega nową opiekunkę, że żona często ulega urojeniom i paranojom, a o swoje dolegliwości i nieszczęścia obwinia głównie jego, widząc w nim wręcz arcywroga. Dicken twierdzi, że Jane często mówi o miejscach i osobach, z którymi w rzeczywistości nie miała żadnego kontaktu, na przykład uparcie utrzymuje, że mieszkała w Seattle i że to stamtąd została niedawno porwana.

W domu Dickenów, Birdella rozpoczyna pracę jako opiekunka Jane. Szybko jednak okazuje się, że prawda jest zupełnie inna niż to, co przedstawił jej mąż. Gdy pielęgniarka zostaje z pacjentką sam na sam w jej sypialni, pani Dicken z wielkim przejęciem wyznaje, że tak naprawdę została uprowadzona. Jane, widząc nową twarz, w desperacji błaga pielęgniarkę o pomoc, uświadamiając ją o swoim tragicznym położeniu i zapewniając o swojej pełnej świadomości i stabilności psychicznej. Kobieta błaga Birdellę, aby skontaktowała się z policją lub zadzwoniła do jej córki, Jennifer, która faktycznie mieszka w Seattle. Birdella udaje, że jej współczuje i pozornie zgadza się pomóc zdesperowanej kobiecie w potrzebie.

Birdella jednak nie ma najmniejszego zamiaru pomagać chorej kobiecie. Zamiast tego informuje pana Dickena o rzekomym „sekrecie” Jane. Okazuje się, że Birdella wcale nie jest profesjonalną pielęgniarką, na jaką się kreuje. Jej prawdziwe intencje są bardzo mroczne – współpracuje z Dickenem w celu popełnienia morderstwa. Birdella z zimną krwią przyznaje, że jej specjalnością są, jak sama to określa, „zbiegi okoliczności” oraz „śmierci z miłosierdzia”. Wyznaje, że w przeszłości dopuściła się już wielu podobnych zbrodni, za każdym razem pod pretekstem niesienia ulgi rzekomo nieuleczalnie chorym i bardzo cierpiącym pacjentom. Co więcej, Birdella przyznaje, że głównym motywem jej okrutnych działań jest chciwość, bo jak sama zaznacza, za te „usługi” pobiera od swoich zleceniodawców znaczne kwoty, o wiele wyższe niż te, które otrzymywała u poprzednich pracodawców.

W pewnym momencie Birdella udaje się do kuchni i wraca do pacjentki z gorącą herbatą. Przez cały czas udaje współczucie i próbuje w swoim odczuciu bardzo sprytnie udobruchać swoją podopieczną. Okazuje się, że pielęgniarka nie po to wyszła do kuchni. Herbatka była specjalnie przygotowana z zamiarem zaszkodzenia pacjentce. Do napoju Birdella dodaje dużą dawkę leków nasennych. To jednak nie wszystko. Okazuje się, że to nie jest tylko próba uspokojenia żony Dickensa, ale plan zamordowania jej. Birdella po włożeniu chloroformu na chusteczkę, udusiła nią panią Dicken. Jak się później okazało pielęgniarka już niejednokrotnie w ten sam, bezlitosny i makabryczny sposób zabijała swoje ofiary. To było jej tzw. „miłosierdzie”.

Sytuacja wydaje się dramatyczna i beznadziejna, a zbrodnia z pozoru doskonała. Wydaje się, że dwojgu zbrodniarzy wszystko ujdzie na sucho, jednak prawda okazuje się być inna. Gdy Birdella z przekonaniem informuje Dickena o udanym pozbawieniu życia jego żony i z dumnie uniesioną głową żąda wcześniej zapowiedzianej i uzgodnionej za tę zbrodnię zapłaty, niespodziewanie wkraczają do akcji ukryci wcześniej w domu rzekomi członkowie służby, pan Rod i pokojówka Jennifer. Okazuje się jednak, że to wcale nie są członkowie służby domowej. Rzekoma służba to w rzeczywistości porucznik i detektyw policji w Seattle, a „pokojówka” to córka zamordowanej pacjentki.

Główna akcja słuchowiska zmierza do bardzo niespodziewanego finału, w którym okazuje się, że wszystko to było tylko sprytnie i misternie zaplanowaną pułapką, przygotowaną wspólnymi siłami przez rodzinę Jane i policję, a „zmordowana” żona Dickensa, wcale nie zginęła i jest cała i zdrowa. Wówczas to wkracza, jak się okazuje żywa pani Dicken, która nie jest żoną Dickensa, a siostrą wcześniej już zamordowanej i z zimną krwią zabitej przez tę samą kobietę, innej ofiary. Siostra zmarłej, we współpracy ze swoimi dziećmi i policją, wcieliła się w rolę pani Dicken, po to aby odnaleźć i w końcu aresztować osobę zwaną potworem i sprawczynię wcześniejszych wielu morderstw dokonywanych w innych miastach i krajach. Pod koniec słuchowiska policjanci wyjawiają wstrząśniętej Birdelli i panu Dickenowi wszystkie szczegóły operacji i cel dla jakiego przygotowali tę zasadzkę, i w konsekwencji czego oskarżeni za popełniane przestępstwa zostaną bardzo surowo osądzeni i ukarani za swoje potworne czyny.

5/5 - (1 vote)