Utwór: Pokój z widokiem (Edward Morgan Forster)
Premiera: 6 listopada 1994 (część pierwsza)
Przekład: Agnieszka Majchrzak
Adaptacja: Bogumiła Prządka
Reżyseria: Jan Warenycia
Realizacja akustyczna: Andrzej Złomski
Inne emisje: 2008-08-03, 2008-08-10
Czas trwania:
część pierwsza – 48’57”
część druga – 47’33”
Obsada
George Emerson: Adam Bauman
Pastor Eager: Krzysztof Kumor
Panna Lavish: Wiesława Niemyska
Charlotta Barlett: Janina Nowicka
Pastor Beebe: Włodzimierz Press
Panna Alan: Hanna Stankówna
Pan Emerson: Zdzisław Tobiasz
Lucy Honeychurch: Joanna Trzepiecińska
Pani Honeychurch: Danuta Nagórna
Freddy, brat Lucy: Tomasz Kozłowicz
Sir Harry Otway: Bogusz Bilewski
Fabuła
Główne postacie słuchowiska
Aby ułatwić śledzenie zawiłości fabularnych, oto krótki przegląd kluczowych postaci pojawiających się w nagraniach:
| Postać | Rola w historii |
| Lucy Honeychurch | Młoda Angielka, która w trakcie podróży do Włoch zaczyna kwestionować swoje dotychczasowe życie i odkrywa w sobie ukryte pasje. |
| Charlotte Bartlett | Starsza kuzynka Lucy, pełniąca rolę jej przyzwoitki. Jest osobą sztywną, bardzo dbającą o konwenanse i dobre maniery. |
| Pan Emerson | Ekscentryczny Anglik o poglądach socjalistycznych, który mówi to, co myśli, nie zważając na społeczne konwenanse. |
| George Emerson | Syn pana Emersona. Jest to melancholijny młody człowiek, który cierpi na swoisty egzystencjalny smutek. Zakochuje się w Lucy. |
| Cecil Vyse | Narzeczony Lucy w drugiej części historii. Jest aroganckim snobem, pogardzającym ludźmi z niższych sfer i nielubiącym wiejskiego życia. |
Część pierwsza
Akcja słuchowiska rozpoczyna się we Florencji, do której przybywa młoda Lucy Honeychurch wraz ze swoją starszą kuzynką i przyzwoitką, Charlotte Bartlett. Kobiety zatrzymują się w Pensjonacie Bertolini, jednak od samego początku są głęboko rozczarowane. Zamiast obiecanych w liście pokoi z widokiem na rzekę Arno, otrzymują pokoje północne, z których okna wychodzą jedynie na wewnętrzny dziedziniec. Podczas kolacji poznają innych brytyjskich gości pensjonatu, w tym pastora Beebe oraz dość nietypowych panów Emersonów – ojca i syna. Starszy pan Emerson, nie zważając na panujące zasady taktu, oferuje kobietom zamianę pokoi, ponieważ on i jego syn mają widok na Arno, a jak twierdzi, kobietom zależy na widokach bardziej niż mężczyznom. Charlotte początkowo kategorycznie odrzuca tę propozycję jako wysoce niestosowną, ale ostatecznie, po interwencji i namowach pastora Beebe, kobiety przyjmują pokoje Emersonów.
Kolejnego dnia Lucy pragnie zwiedzać miasto, jednak Charlotte uważa, że to nieodpowiednie. Ostatecznie Lucy wyrusza na miasto w towarzystwie panny Eleanor Lavish, pisarki pracującej nad powieścią o współczesnych Włoszech, która zabiera jej przewodnik Baedekera, chcąc pokazać dziewczynie „prawdziwą” Florencję. Kobiety udają się do kościoła Santa Croce, gdzie niespodziewanie spotykają panów Emersonów. Starszy pan Emerson dzieli się swoimi radykalnymi poglądami na temat sztuki, a także opowiada o głębokiej melancholii swojego syna, George’a. Sposób bycia Emersona wykracza poza ramy tego, co brytyjskie damy uznają za akceptowalne, jednak w Lucy budzi on pewną ciekawość.
Kulminacyjnym momentem florenckiej części historii jest tragiczne zdarzenie na jednym z placów. Lucy staje się mimowolnym świadkiem morderstwa – dwóch Włochów kłóci się o dług w wysokości zaledwie pięciu lirów, co kończy się pchnięciem nożem. Przerażona dziewczyna mdleje i zostaje złapana przez George’a Emersona, który akurat znalazł się w pobliżu. To drastyczne zderzenie z brutalną rzeczywistością, a zarazem bliskość George’a, głęboko wstrząsa Lucy. Niedługo potem, podczas wspólnej wycieczki powozami na wzgórza za miastem, dochodzi do kolejnego przełomu. Lucy przypadkowo wpada na łąkę pełną fiołków, gdzie George Emerson niespodziewanie do niej podchodzi i namiętnie ją całuje. Sytuacja ta wywołuje skandal. Przerażona i oburzona Charlotte decyduje, że muszą natychmiast opuścić Florencję i wyjechać do Rzymu, aby uciec przed kompromitacją.
Część druga
Druga część słuchowiska przenosi słuchacza z powrotem do Anglii, do rodzinnego domu Lucy – Windy Corner. Życie Lucy wydaje się tu wracać na właściwe, podyktowane konwenansami tory. Dziewczyna jest teraz zaręczona z Cecilem Vysem. Cecil to człowiek z wyższych sfer, niezwykle arogancki, snobistyczny i nienawidzący wiejskiego życia oraz lokalnego towarzystwa. Uważa się za lepszego od otoczenia, co wielokrotnie okazuje, z pogardą traktując na przykład sąsiada, Sir Harry’ego Otwaya. W ramach okrutnego i snobistycznego żartu wymierzonego w Sir Harry’ego, Cecil poleca wolną willę w okolicy panom Emersonom, przypadkowo sprowadzając ich prosto w poukładane życie Lucy.
Pojawienie się George’a Emersona w Windy Corner burzy spokój bohaterki, która stara się ukryć swoje prawdziwe emocje pod maską właściwego zachowania i gry na fortepianie. Napięcie rośnie i sięga zenitu po partii tenisa. Podczas gdy Lucy szuka zgubionych piłek w ogrodzie, George ponownie ją całuje, ignorując fakt, że jest ona narzeczoną innego mężczyzny. George wyznaje jej miłość i stanowczo uświadamia jej, że Cecil nie kocha jej w prawdziwy sposób – pragnie jej jedynie jako pięknej ozdoby, a nie równej sobie kobiety.
Pod wpływem tych słów oraz własnych, tłumionych refleksji, Lucy ostatecznie zrywa zaręczyny z Cecilem, dostrzegając jego wady i prawdziwą naturę. Mimo tego kroku, dziewczyna wciąż okłamuje samą siebie i otoczenie, stanowczo zaprzeczając, jakoby czuła cokolwiek do George’a. Aby uciec przed narastającym problemem i własnymi uczuciami, Lucy decyduje się na drastyczny krok – planuje wyjechać do Grecji (do Aten) w towarzystwie znajomych, byle tylko zostawić za sobą Anglię i Emersonów.
Finał historii rozgrywa się podczas niespodziewanego spotkania Lucy ze starszym panem Emersonem. Ojciec George’a informuje ją, że jego syn cierpi i z powodu odrzucenia zamierza opuścić okolicę. Pan Emerson, wykazując się niezwykłą mądrością i szczerością, dekonstruuje wszystkie kłamstwa, którymi Lucy się otoczyła. W długiej, filozoficznej rozmowie przekonuje ją, że odrzucając miłość, postępuje wbrew własnej naturze i niszczy samą siebie. Pod wpływem jego słów pęka ostateczna bariera konwenansów – Lucy pozwala sobie na przyznanie się do miłości i ostatecznie decyduje się na życie u boku George’a, odrzucając sztuczne zasady narzucane przez społeczeństwo.
