Utwór: Przygody Pata Hobby

Autor: Francis Scott Fitzgerald)

Premiera: 3 października 1993 Teatr Polskiego Radia

Przekład: Michał Ronikier

Adaptacja: Halina Szopska

Reżyseria: Sławomir Olejniczak

Realizacja akustyczna: Maria Olszewska

Opracowanie muzyczne: Barbara Dzięgielewska

Czas trwania: 24’17”

Obsada

Pat Hobby: Marcin Troński

Ellen: Joanna Jędryka

Paweł Galia

Jacek Jarzyna

Krzysztof Kumor

Jan Prochyra

Zdzisław Salaburski

Wacław Szklarski

Beata Ścibakówna

Fabuła

Słuchowisko, którego bohaterem jest Pat Hobby, zaczyna się od dość niewinnej rozmowy. Gdzieś w biurach hollywoodzkiej wytwórni filmowej dowiadujemy się, że Pat ma napisać kilka scen do filmu (choć sam reżyser wspomina, że te fragmenty i tak będą wycięte). Jego zatrudnienie powoli dobiega końca, dlatego decyduje się pójść po zaliczkę od swojej przełożonej, Heleny.

Ku wielkiemu zdziwieniu Pata w biurze zamiast Heleny zastaje Mary, która jest równie zdziwiona, co on sam. Szybko jednak zagadkowa sytuacja się wyjaśnia – szefowa została zwolniona tuż po powrocie z osiemnastoletnich wakacji. Kiedy Pat chce się dowiedzieć, kto ją zwolnił, zauważa, że w gabinecie szefa jest pewien znajomy mężczyzna. To nikt inny, jak pan Goodorf, reżyser i przełożony mężczyzny. Pat czuje się zdziwiony, dlaczego nie powiedziano mu, że to właśnie on rządzi w jego nowej pracy.

Szybko postanawia wykorzystać nową sytuację, próbując wyciągnąć od starego przyjaciela jakąś premię, a nawet podwyżkę. Nie ma się co dziwić – to przecież szef wszystkich szefów, a on, Pat Hobby, ma świetny pomysł! Goodorf zaprasza go do siebie, a Pat bez wahania przedstawia swój nowy projekt – pragnie nakręcić kilka filmów instruktażowych. Szefowi pomysł przypada do gustu i prosi Pata, by pokazał mu pierwsze scenariusze i konspekty projektów, nad którymi właśnie pracuje. Gdy tylko nadchodzi dogodny moment, Pat szybko prosi Helę o pomoc w znalezieniu odpowiednich dokumentów w pokoju Goodorfa.

Znajduje w nim wszystko, czego szukał i szybko zabiera kilka tekstów do swojej teczki. Po przeczytaniu scenariusza, w którym zauważa fragmenty swojego starego projektu, Pat nabiera pewności siebie i uważa, że właśnie natrafił na swój „szczęśliwy traf”. Szybko się okazuje, że ta euforia była bezpodstawna – wszystko przez to, że po przeczytaniu drugiego z tych projektów, Pat odkrywa, że ten zawiera identyczne sceny co pierwszy z nich. Pat myśli o tym, żeby pozwać za to Goodorfa do sądu i oskarżyć go o plagiat. Nie wiedząc co robić w tej sytuacji postanawia zwierzyć się staremu znajomemu – Henry’emu.

Rozmowa uświadamia mu jedno – jeżeli doniesie na szefa do sądu, to nie tylko straci pracę, ale również szansę na lepszą posadę, jaką otrzymałby, gdyby jednak nie donosił na przełożonego. Po powrocie do Hollywood, Pat, spotyka się z Henry’m i Heleną (którą zdążył zabrać z dawnego miejsca pracy po swoim zwolnieniu). Zaczyna zwierzać im się ze swojej koncepcji na wykorzystanie kradzieży projektów Goodorfa, na których może zyskać wiele więcej. Pomysł polega na znalezieniu sponsora – z racji, że Pat chciał otworzyć hotel w starym zamku, w którym mogliby odpocząć bogaci pracownicy z Hollywood, prosi przyjaciela o wyciągnięcie na ten temat informacji u jego żony – Karoli. Henryk w końcu, choć bardzo niechętnie, ulega.

W drodze powrotnej w samochodzie Pata pojawia się ktoś bardzo znajomy – dawny szef Goodorf, z żoną. Po krótkiej wymianie zdań i kilkunastu pytaniach o projekty filmowe (których Pat rzekomo jeszcze nie przygotował), Goodorf wyznaje, że on i jego żona jadą właśnie tam, dokąd Pat zmierzał. Pat szybko zaczyna kombinować, jak wykorzystać te niespodziewane informacje i czy czasem nie nadarzyła mu się świetna okazja, aby ukraść ten pomysł…