Reżyseria: Lech Komarnicki

Realizacja akustyczna: Wojciech Truszczyński

Premiera: 24 maja 2002

Seria: Teatrzyk Zielone Oko

Czas trwania: 24’31″

Obsada

Barbara Bursztynowicz (Anna)

Danuta Wodyńska (Melinda, ciotka Anny)

Teofila Koronkiewicz (ciocia Ebbie)

Stefan Śródka (Tim, mąż Melindy)

Fabuła

Słuchowisko „Czerwona róża” to mroczny dreszczowiec psychologiczny, którego akcja rozgrywa się w starym, ponurym domostwie na prowincji. Opowieść rozpoczyna się w momencie, gdy młoda kobieta imieniem Melinda przywozi swoją kuzynkę Annę, córkę zmarłej Marty, w odwiedziny do ich ciotki Ebby. Anna, która na co dzień mieszka w mieście i wyróżnia się pięknymi, rudo-czerwonymi włosami, od samego początku czuje się w tym miejscu niezwykle nieswojo. Dziewczynę przytłacza ciężka, staroświecka atmosfera posiadłości, która wydaje się naznaczona śmiercią i bolesnymi historiami przodków, dlatego pragnie jak najszybciej stamtąd wyjechać, gdy tylko dotrze po nią jej partner, Tim.

Podczas wizyty ciotka Ebby, pełniąca rolę bezwzględnej strażniczki rodowych tradycji, odkrywa przed dziewczętami swoje specyficzne, makabryczne pamiątki. Kobieta pokazuje im oprawione w ramy, wyhaftowane wieńce wiszące na ścianach, które kryją w sobie przerażającą tajemnicę. Anna ze zgrozą zauważa, że misterne kwiaty na płótnie nie są stworzone ze zwykłych nici, lecz z ludzkich włosów należących do zmarłych członków ich rodziny. Ciotka Ebby z dumą przyznaje, że osobiście obcina zmarłym krewnym pukle włosów, by uwiecznić ich w ten sposób na familijnym wieńcu, który właśnie wykańcza. Do pełnego zwieńczenia jej chorego, życiowego dzieła brakuje jednak tylko jednego, kluczowego elementu – dużej, czerwonej róży, która ma znaleźć się w samym centrum kompozycji.

Zszokowana tymi rewelacjami Anna jest bliska paniki, lecz ciotka Ebby, rzekomo w trosce o jej wyblakłą cerę i zmęczenie podróżą, proponuje jej krótkie orzeźwienie. Starsza pani przynosi prosto z piwnicy szklankę mocno schłodzonego, domowego soku grejpfrutowego. Napój charakteryzuje się bardzo gorzkim posmakiem, jednak ufna i spragniona Anna wypija go, co błyskawicznie okazuje się tragicznym błędem. Sok został bowiem celowo zaprawiony silnym środkiem odurzającym, przez który dziewczyna niemal natychmiast opada z sił, robi jej się ciemno przed oczami i osuwa się w nieprzytomność. Ciotka nakazuje Melindzie ułożenie bezwładnej i zamroczonej Anny na łóżku, szykując się do brutalnej finalizacji swojego makabrycznego planu.

Kiedy ofiara jest już całkowicie bezbronna, ciotka Ebby odcina jej zachwycające, czerwone włosy, zdobywając w ten sposób upragniony materiał do wyhaftowania centralnej róży wieńca. Następnie, by zatuszować morderstwo, starsza kobieta wykazuje się szokującą siłą i sprytem. Używając małego wózka wyciągniętego z drewutni, transportuje ciało nieprzytomnej dziewczyny w kierunku niebezpiecznego urwiska i zrzuca je na dno wąwozu, perfekcyjnie pozorując tragiczny wypadek. Fabuła ujawnia przy tym obłudę i bezwzględność Melindy, która przez cały ten czas doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co spotkało jej kuzynkę, stając się cichą i lojalną wspólniczką starszej pani w imię chorych, rodowych tradycji.

Ostatni akt tej przerażającej historii następuje, gdy do posiadłości przybywa Tim, by ostatecznie zabrać Annę do ich domu. Melinda z całkowitym spokojem i wyrachowaniem kłamie prosto w twarz zaniepokojonemu mężczyźnie. Opowiada zmyśloną historię o tym, jak Anna nagle obudziła się w amoku, wyszła z domu jakby „na spotkanie śmierci” i zgubiwszy ścieżkę, tragicznie spadła ze stromej drogi w przepaść. Zdruzgotany Tim w pośpiechu odjeżdża, by jak najszybciej zawiadomić policję, zostawiając obie morderczynie w domowym zaciszu. W finałowej scenie Melinda, całkowicie pozbawiona jakichkolwiek wyrzutów sumienia, pochyla się nad gotową robótką ciotki Ebby, z zachwytem podziwiając w pełni ukończony wieniec i jego najnowszy element – wspaniałą, wyhaftowaną z włosów Anny czerwoną różę.