Premiera: 16 kwietnia 1983

Inne emisje: 1987-11-14

Seria: Teatrzyk Zielone Oko

Czas trwania: 23’23″

Obsada

Mieczysław Hryniewicz (Joe Brown)

Grażyna Barszczewska (Nancy, matka Johna)

Bogusz Bilewski (sierżant Ned Mitchell)

Fabuła

Słuchowisko „Teraz mogę wam to powiedzieć” autorstwa Stephena Wasylyka to mroczny thriller psychologiczny, którego narratorem i głównym bohaterem jest młody chłopak imieniem Joe. Akcja rozpoczyna się w niezwykle napiętej atmosferze, gdy chłopak, ciężko dysząc, biegnie pod osłoną nocy i jest świadkiem przerażającej sceny z udziałem pielęgniarki w białym fartuchu. Po usłyszeniu rozdzierającego krzyku kobiety, zszokowany Joe ucieka w panice do swojego domu i niepostrzeżenie wślizguje się do niego przez okno. Niemal natychmiast konfrontuje się ze swoją matką, przed którą zataja prawdę o tym, co właśnie widział w mroku. Tymczasem ich spokojna zazwyczaj okolica roi się od policji, co zwiastuje kłopoty i wywołuje niepokój.

Sytuacja staje się jaśniejsza, gdy w domu zjawia się znajomy policjant, sierżant Ed Mitchell (nazywany Mitchem), który sympatyzuje z matką chłopaka. Z jego relacji wynika, że w mieście grasuje seryjny morderca, którego ofiarami padają wyłącznie młode pielęgniarki pracujące w miejscowym szpitalu. Tego wieczoru doszło do czwartego zabójstwa – ofiara, podobnie jak poprzednie, została zasztyletowana w drodze do domu po zakończonym dyżurze. Podczas rozmów na jaw wychodzi głęboka i obsesyjna nienawiść matki Joego do kobiet wykonujących ten zawód. Kobieta tłumaczy to bolesną przeszłością, twierdząc, że przed laty jej mąż bezdusznie porzucił ją i synka, uciekając właśnie z młodą pielęgniarką.

Akcja nabiera tempa, gdy sierżant Mitch prosi Joego o wspólną przechadzkę na zewnątrz, aby porozmawiać z nim na osobności. Policjant zaczyna wyjawiać chłopakowi szczegóły śledztwa i dowody zabezpieczone na miejscu najnowszej zbrodni. Znaleziono tam między innymi wyraźny odcisk buta, w którego podeszwie brakowało charakterystycznego fragmentu gumy, co odpowiadało uszkodzeniu w butach chłopaka. Co więcej, w krzakach porzucono narzędzie zbrodni – zwykły nóż kuchenny, który wprost pochodził z niepełnego już kompletu, jakiego używano w domu głównego bohatera. Mitch zaczyna osaczać nastolatka, próbując ustalić prawdę i sugerując jego powiązanie ze sprawą morderstw pielęgniarek.

Joe, przerażony rozwojem wydarzeń i oskarżeniami, ostatecznie pęka i wyjawia sierżantowi swoją perspektywę. Wyznaje, że tamtej nocy nie spał, wyszedł z domu i ruszył śladem matki. To właśnie wtedy, z ukrycia, widział moment ataku – to matka dopuściła się brutalnego mordu na pielęgniarce, a on, jako zszokowany świadek, uciekł z miejsca zdarzenia. Po tym wyznaniu Mitch przekazuje chłopakowi wstrząsającą wiadomość: policja zdążyła już powiązać fakty, a matka Joego nie żyje. Kobieta po ujęciu przyznała się do winy i odpowiedzialności za morderstwa. Motywem jej krwawych zbrodni miał być rzekomo obłęd wywołany zdradą męża sprzed lat.

Słuchowisko kończy się jednak o wiele bardziej makabrycznym, finałowym zwrotem akcji, który doskonale tłumaczy tytułowe słowa bohatera. Joe wyznaje zszokowanemu policjantowi, że historia o ucieczce ojca z inną kobietą była od samego początku wierutnym kłamstwem, wymyślonym przez matkę, aby ukryć inną zbrodnię. Ojciec Joego tak naprawdę nigdy ich nie opuścił. Matka zamordowała go wiele lat wcześniej, a jego ciało zakopała w piwnicy ich własnego domu, co chłopak osobiście odkrył zaledwie dzień przed ostatnimi wydarzeniami, badając spróchniałą podłogę. Dopiero po tragicznej śmierci matki chłopak zrzuca z siebie ten przerażający ciężar tajemnicy, wypowiadając z ulgą słowa: „Teraz mogę wam to powiedzieć”.