Autorka oryginału: Emily Neff

Tytuł oryginału: Bed of Roses

Rok opublikowania oryginału: 1954

Przekład i adaptacja radiowa: Ewa Szumańska

Reżyseria: Zofia Rakowiecka

Realizacja akustyczna: Alina Langiewicz

Producent: Teatr Polskiego Radia

Seria: Teatrzyk Zielone Oko

Premiera: 10 październik 1977

Czas trwania: 28’19″

Obsada

Andrzej Piszczatowski (George Maxwell)

Ewa Wiśniewska (Mavis Maxwell)

Roman Wilhelmi (Sam Kirby)

Janina Nowicka (Martha Hinchley)

Wojciech Zagórski

Mała plantacja róż

Fabuła

Akcja słuchowiska rozpoczyna się w biurze dyrektora Charlesa Maxwella. Jego sekretarka, panna Hinchley, anonsuje wizytę niepozornego i pozbawionego klasy mężczyzny. Okazuje się nim taksówkarz Jim Kirby, który rok wcześniej wiózł Maxwella z miejsca morderstwa Adeli Rogers. Kirby zamierza szantażować dyrektora, żądając wypłacania tysiąca dolarów miesięcznie w zamian za milczenie na temat tamtej nocy. Maxwell stanowczo odmawia zapłaty, twierdzi, że nie ma nic wspólnego z morderstwem, a następnie wyprasza szantażystę z gabinetu. Zanim Kirby wychodzi, grozi, że ze swoją wiedzą uda się do żony dyrektora.

Tymczasem w domu Maxwellów żona Charlesa, Mavis, z ogromnym entuzjazmem planuje w kącie ogrodu tytułową „małą plantację róż”. W tym celu nakazuje ogrodnikom wykopanie bardzo głębokiego dołu pod sadzonki rzadkich gatunków. Gdy Charles wraca z pracy, opowiada Mavis o wizycie szantażysty. W trakcie nerwowej rozmowy Maxwell wyznaje żonie, że to ona zabiła Adelę Rogers (z którą łączył go romans). Charles twierdzi, że tamtej nocy pojechał do mieszkania ofiary, by ratować Mavis i zatrzeć pozostawione przez nią ślady, a z miejsca zbrodni uciekł właśnie taksówką Kirby’ego. Mąż przekonuje żonę, że uleganie szantażyście zrujnuje ich życie i nie mogą na to pozwolić.

Zgodnie ze swoimi groźbami, wieczorem Jim Kirby zjawia się w ich domu. Podczas gdy Charles prowadzi z nim pozornie spokojną rozmowę, Mavis zachodzi taksówkarza od tyłu i ogłusza go potężnym ciosem w głowę, co skutkuje jego śmiercią. Małżonkowie szybko decydują się pozbyć ciała, zrzucając je do głębokiego wykopu w ogrodzie – idealnie przygotowanego pod nową plantację róż.

Prawdziwy zwrot akcji następuje kilka dni później, gdy w gazetach pojawiają się informacje o zaginięciu taksówkarza. Charles zwraca uwagę na logiczne nieścisłości dotyczące nocy morderstwa Adeli: drzwi garażu były zamknięte od wewnątrz, a z powodu ulewy Mavis nie mogła iść pieszo na miejsce zbrodni. Mavis chłodno przyznaje, że wcale nie zabiła Adeli, lecz była przekonana, że mordercą jest Charles. Kobieta nagle uświadamia sobie okrutną prawdę: Charles doskonale wiedział, że żona jest niewinna. Z premedytacją wmówił jej winę i zmanipulował ją po to, aby jej własnymi rękami zamordować Kirby’ego, pozbywając się w ten sposób jedynego świadka, który mógłby powiązać go ze śmiercią Adeli.

Historia kończy się powrotem do biura Maxwella. Panna Hinchley – niepozorna sekretarka – wyznaje swojemu szefowi, że z ciekawości podsłuchała jego pierwszą rozmowę z taksówkarzem. Co więcej, śledziła Kirby’ego pod dom Maxwellów i z ukrycia widziała świeżo rozkopaną w nocy ziemię pod róże. Panna Hinchley staje się nowym, o wiele bardziej wymagającym szantażystą, żądając od dyrektora ogromnej sumy za milczenie. Słuchowisko zamyka się mrocznym akcentem: Maxwell ze spokojem przyjmuje jej warunki i niezwykle uprzejmie zaprasza sekretarkę, by następnego dnia wpadła do nich z wizytą i obejrzała nową plantację róż.